Samotny w Paryżu: kiedy jedna kopia genu nie wystarcza

Krążące płytki krwi są ciągle uzupełniane przez fragmentację końcowo zróżnicowanych megakariocytów. Procesy zakłócone w dziedzicznych trombocytopenie często rzucają światło na normalne mechanizmy trombopoetyczne. Wydaje się, że szczególnie rzadki stan zwany zespołem Paris-Trousseau (PTS) występuje z powodu hemizygotycznej utraty genu czynnika transkrypcyjnego FLI1. Nowe prowokacyjne dane sugerują, że FLI1 wykazuje ekspresję monoalleliczną podczas krótkiego okna różnicowania megakariocytów, co wyjaśnia dominujący wzór dziedziczenia PTS pomimo obecności jednego normalnego allelu FLI1. Rzadkie rodzinne zaburzenie trombocytopeniczne zespołu Paris-Trousseau (PTS), zgłoszone u mniej niż kilkunastu pacjentów, wiąże się z odziedziczoną delecją części długiego ramienia chromosomu 11 (1). Płytki krwi u osób dotkniętych chorobą mają normalny czas życia w krążeniu; jednak liczba megakariocytów szpiku kostnego jest znacznie zwiększona, podczas gdy dojrzewanie megakariocytów jest zatrzymywane, a wiele komórek najwyraźniej nie przeżywa końcowych stadiów różnicowania (1, 2). Razem te odkrycia sugerują, że uwalnianie płytek krwi jest znacznie upośledzone. Uwalnianie megakariocytów z nowo zsyntetyzowanych płytek krwi, proces unikalny dla ssaków, zachodzi poprzez dramatyczne przejście morfogenetyczne (3, 4). Prawie cała cytoplazma przekształca się w długie koralikowe projekcje (proplatelet), w obrębie których organelle są transportowane wzdłuż unikalnych ścieżek mikrotubul i powstających płytek krwi montowanych de novo (5) (Figura 1). Zastosowanie trombopoetyny, czynnika wzrostu megakariocytów, do ekspansji komórek ex vivo i przenikliwych mysich modeli małopłytkowości, doprowadziło do szybkiego postępu w zrozumieniu genetycznych i komórkowych mechanizmów biogenezy płytek (6); pojawiające się uznanie ma ważne implikacje dla chorób, w których krwawienie lub zakrzepica są istotną cechą. W tym numerze JCI Raslovej i współpracownicy podkreślają przejściową, monoalleliczną ekspresję genu czynnika transkrypcyjnego w drodze do uwalniania płytek krwi i wyjaśniają, dlaczego pacjenci z PTS, którzy zachowują jedną normalną kopię chromosomu 11, produkują niewiele i wadliwych płytek krwi (7). Powiązane mechanizmy regulacyjne genów mogą równie dobrze uwzględniać inne dominujące dziedziczne zaburzenia, w których brak haploinności lub interferencja z produktem typu dzikiego stanowią niewystarczające wyjaśnienia. Ryc. Schemat kroków różnicowania megakariocytów prowadzący do uwolnienia płytek krwi u zdrowych osób i pacjentów z PTS. Niedojrzałe progenitory megakariocytów, przedstawione po lewej stronie, nabywają cechy określające (np. Poliploidię) i markery powierzchniowe (np. CD41) w drodze do końcowego etapu, w którym masa cytoplazmatyczna jest przekształcana w proplatelet i powstają powstające płytki krwi.
[więcej w: ciśnienie krwi rozkurczowe, ciasto z owocami przepis, bielenda olejek do kąpieli ]
[przypisy: ból pod lewą łopatką przy oddychaniu, kzeirsw, promazin jelfa ]