Odsunięcie lipodystrofii od insulinooporności i nadciśnienia ad

Te ustalenia, wraz z poprzednimi raportami, zdecydowanie ustanawiają PPAR. niedobór jako przyczyna lipodystrofii i potwierdzenie kluczowej roli adipogennej PPAR .. Nieproporcjonalne nadciśnienie u myszy PpargP465L / + Następne pytanie dotyczy tego, czy lipodystrofia jest powiązana z PPAR. Niedobór jest mechanicznie związany z opornością na insulinę i jej powikłaniami, zwłaszcza nadciśnieniem. Wśród pacjentów z FPLD3 ze zmutowanym PPARG zaproponowano podział tkanki tłuszczowej w celu wyjaśnienia, przynajmniej częściowo, insulinooporności i nadciśnienia tętniczego, w dużej mierze poprzez analogię z innymi lipodystrofiami o różnych etiologiach molekularnych, ponieważ insulinooporność jest istotnym składnikiem każdej z nich (6). . W lipodystrofiach uważa się, że zdolność do magazynowania o zmniejszonej zawartości tłuszczu prowadzi do zwiększenia krążących kwasów tłuszczowych i ektopowego przechowywania triglicerydów w takich miejscach, jak mięśnie szkieletowe, co prowadzi do insulinooporności, aw konsekwencji do rozwoju powikłań, w tym nadciśnienia. Jednakże Tsai i in. pokazują, że myszy PpargP465L / + nie wykazywały znaczącej oporności na insulinę (7), w przeciwieństwie do ciężkiej insulinooporności obserwowanej u ludzkich heterozygot PPARGP467L (8). Ta różnica może wynikać z różnic gatunkowych, w których ludzki PPAR. zachowuje bardziej bezpośredni związek z opornością na insulinę. Ponadto, większa względna utrata tkanki tłuszczowej u ludzkich heterozygot PPARGP467L w porównaniu z myszami PpargP465L / + sugeruje, że utrata tkanki tłuszczowej może nadal przyczyniać się do oporności na insulinę w ludzkiej PPAR. niedobór. Jednak po dokładniejszym zbadaniu zakres lipodystrofii u pacjentów ze zmutowanym PPARG podobnie wydaje się niewystarczający, aby w pełni uwzględnić ciężkość insulinooporności. W tym względzie pouczające jest porównanie FPLD3 z inną autosomalną dominującą postacią częściowej lipodystrofii, mianowicie FPLD2 (OMIM 151660), która wynika z mutacji w LMNA kodującym jądrowy laminat A / C (6). Podobnie jak pacjenci z FPLD3, pacjenci FPLD2 mają specyficzną miejscowo utratę tkanki tłuszczowej, a następnie insulinooporność z nadciśnieniem i dyslipidemią, które stają się jeszcze gorsze w miarę starzenia się i rozwoju T2DM (12). Jednak analiza subphepotypów metabolicznych wykazała, że utrata tłuszczu była bardziej rozległa u pacjentów ze zmutowanym LMNA (FPLD2) niż u pacjentów ze zmutowanym PPARG (FPLD3) (13). Przeciwnie, insulinooporność i nadciśnienie tętnicze były cięższe u pacjentów z FPLD3 niż u osób z FPLD2 (13). Tak więc insulinooporność i nadciśnienie w FPLD3 wydawały się nieproporcjonalne do stopnia lipodystrofii w porównaniu z FPLD2, co byłoby zgodne z dodatkowymi niezależnymi efektami zmutowanego PPARG (6, 13). Odkrycia u myszy PpargP465L / + jeszcze bardziej osłabiają argumenty za bezpośrednim powiązaniem między redystrybucją tkanki tłuszczowej, insulinoopornością i nadciśnieniem (Tabela 1)
[patrz też: ciasto z owocami przepis, odbicie piłki serwisowej, olej z konopii indyjskich gdzie kupić ]
[przypisy: padaczka alkoholowa objawy, coffecorn forte, neosine syrop dawkowanie ]